Bir cümlenin harfleri ızgaradan düşüp kendi sütununun altında bir yığın hâlinde birikir. Oyuncular harfleri sürükleyerek, dokunarak ya da yazarak yerine koyar — tamamlanan bir kelime yerine kilitlenir.
Bir cümle yaz, tahtaya yerleşir; sonra her harf kendi sütununun altındaki yığına düz aşağı düşer ve karışır. Oyuncular onları geri koyar — bir harf yalnızca düştüğü sütuna gidebilir. Sürükleyebilir, dokunabilir ya da bir boşluğa tıklayıp yazabilirler.
Cümle tahtaya sığacak şekilde satırlara bölünür, yani dar bir tahta daha çok satıra düşer ve her yığında daha fazla harf biriktirir — denenecek daha çok sıralama demektir. Geniş bir tahta harfleri seyrekleştirir, daha hafif bir bulmaca olur.
Tamamen dolu ve tamamen doğru olan bir kelime yeşile döner ve yerinde kalır, böylece oyuncular sonu beklemek yerine kelime kelime ilerlediklerini görür. Bunu kapatırsan, cümlenin tamamı yerine gelene kadar tahta hiçbir şey söylemez.
Birkaç ipucu ver, takılan bir oyuncu pes etmek yerine üzerinde olduğu boşluktaki harfi isteyebilsin. Her ipucu sayılır ve sayı sonunda gösterilir. Başlangıçta hiç yok.
Hazır bir düşen cümle aç ve tam oyuncularının oynayacağı gibi oyna.